De Wicklow Mountains, een ruig, bergachtig gebied ten zuiden van Dublin, is een indrukwekkend deel van Ierland. Onze rondrit door de Wicklow Mountains begon met een bezoek aan Glendalough.

Wicklow Mountains: St. Kevins Kitchen in Glendalough

Dit is een door de heilige Kevin in de 6e eeuw gestichtte klooster gemeenschap. Gedurende zo'n 600 jaar breidde de nederzetting zich steeds verder uit. In 1398 echter werd het complex grotendeeld vernietigd door de Engelsen. De meeste gebouwen die het hebben overleefd en er nu nog staan zijn gebouwd ergens tussen de 8e tot de 12e eeuw. De ronde toren behoort tot één van de best bewaarde in Ierland. Terwijl daar rondliepen en de toren, de kathedraal en de kerk bekeken viel er zo nu en dan wat motregen. Af en aan miezerde het een beetje en dan was het weer droog. Na een wandeling langs het Lower Lake naar het Upper Lake bij Glendalough zijn we verder gereden naar Wicklow Gap. Daar was het wel droog, maar er stond een behoorlijke wind en erg warm was het ook niet, zo'n 10 graden. Vanaf de Wicklow Gap hadden we een mooi uitzicht over de omgeving. Omdat het zo hard waaide en het ook niet al te warm was We zijn snel door gereden via Blessington naar Sally Gap. Daar was verder niets te beleven en zonder te stoppen door gereden naar Lough (meer) Tay. Vanaf een hoog uitzichts punt hadden we zicht op de vallei van de twee meren. Gelukkig was het weer inmiddels wat opgeklaard. Via Enniskerry zijn we naar een pub gereden, Johnnie Fox's Pub, is de hoogstgelegen pub van Ierland. Na hier wat te hebben gedronken besloten we om hier ook maar gelijk wat te eten. Na een overheerlijke seafood maaltijd zijn we terug gegaan naar het guesthouse.

Een rondje vroeg Ierse historie langs Monasterboice, Mellifont Abbey, Newgrange en Clonmacnoise. In Monasterboice staan de mooiste High Crosses van Ierland. Vanuit Shankill zijn we via de nieuwe snelweg M50 (althans het laatste, zuidelijke gedeelte) om Dublin heen gereden en daarna via de M1 naar het noorden.

Muiredach's High Cross in Monasterboice

Onderweg moesten we twee maal tol betalen voor het gebruik van de snelwegen. Na een klein uurtje kwamen we aan in Monasterboice. Het was er erg rustig, tot er een buslading Italianen kwam en was het gedaan met de rust. Gelukkig waren ze ook weer snel verdwenen en hadden we de begraafplaats weer voor ons zelf. Het Muiredach's High Cross is één van de mooiste Keltische kruisen van Ierland en bevat een aantal goed bewaard gebleven bijbelse taferelen.

Niet ver van Monasterboice ligt Mellifont Abbey (Mellifont = Honing fontein). Mellifont Abbey is het oudste cisterciënzer klooster van Ierland, althans de ruïnes die er nog van over zijn, veel is er namelijk niet meer van over. Het klooster werd in 1142 gesticht in opdracht van Maelaghin, de aartsbisschop van Armagh. Tot 1539 was de abdij oppermachtig. In dat jaar werd het gesloten en verbouwd tot een versterkt huis. In 1690 werd de abdij door Willem III gebruikt als hoofdkwartier tijdens de Slag bij de Boyne.

Vanaf Mellifont Abbey zijn we naar Newgrange gereden. De bewegwijzering was daarheen was niet erg duidelijk. Het was er al erg druk toen we er aan kwamen. Eigenlijk hadden we dit als eerste moeten bezoeken. Nu moesten we 2,5 uur wachten voor we met een tour meekonden naar Newgrange. Deze tijd hebben we opgevuld met een uitgebreide lunch en het bekijken van de tentoonstelling over Newgrange. De oorsprong van Newgrange, één van de belangrijkste ganggraven van Europa, is niet duidelijk. Het graf is rond 3200 vChr gebouwd en door geen enkele overheerser vernield. In 1699 is het complex herontdekt en in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw is het in oude staat hersteld. Rond 21 december, de winterzonnewende, schijnt de zon tijdens zonsopgang precies door het gat boven de toegang en verlicht daarbij de nis aan het einde van de ongeveer 19 meter lange gang die het graf in loopt.

Overzicht van het meer dan 5000 jaar oude ganggraf van Newgrange

Tijdens de rondleiding wordt dit nagedaan door het donker maken en laten schijnen van een lamp, maar dat haalt het ongetwijfeld niet bij wat er op 21 december gebeurd. Ieder jaar is er een loterij waar je je voor kan opgeven en daar worden 15 gelukkigen uitgeloot die het spektakel op 21 december mogen meemaken. Na dit indrukwekkende bezoek was het al laat. We hadden ook nog naar de Hill van Tara willen gaan, maar omdat Newgrange zoveel meer tijd had gekost was daar geen tijd meer voor.

De volgende dag, tijdens de rit van van ons guesthouse in Shankill naar ons volgende huis in Boyle, hebben we een bezoek gebracht aan Clonmacnoise. het eerste stuk over de snelwegen M50 en M6 schiet lekker op. Maar de M6 is nog lang niet gereed en op een gegeven moment wordt het de N6 en een 2 baans-weg. Maar omdat het zaterdag is, is het niet erg druk op de weg en kunnen we toch behoorlijk opschieten. Rond de middag kwamen we bij Clonmacnoise aan. Deze kloostergemeenschap is in 548 nChr gesticht door St. Ciarán en ligt op een belangrijk kruispunt van (water)wegen in Ierland. In de loop der tijden is het diverse malen geplunderd door onder andere de Vikingen. Het verval begon in de 13e eeuw toen het de zetel werd van een 2e-rangs bisschop. In 1552 werd het door een Engels garnizoen uit Athlone verwoest en restten niet meer dan wat ruïnes. Clonmacnoise is sinds 1877 een nationaal monument. Op het terrein, mooi gelegen in een bocht van de Shannon rivier, zijn de ruïnes te vinden van diverse tempels en een kathedraal, alsmede een tweetal ronde torens. Ook is er een aantal High Crosses te vinden. Op het terrein staan kopieün, de originele zijn te vinden in het museum bij het bezoekerscentrum. Na nog wat te hebben gedronken en gegeten zijn we na een uur weer vertrokken van dit indrukwekkende monument.

TIP: Bij Mellifont Abbey hebben we ook voor ieder van ons een OPW Heritage Card aangeschaft. Met deze kaart kun je bij veel historische plaatsen, tuinen en parken gratis naar binnen. Als je minimaal twee weken in Ierland verblijft en regelmatig dergelijke sites bezoekt haal je de kosten er gemakkelijk uit. Zie verder https://heritageireland.ie/ voor meer informatie. Opmerking: Deze kaart is alleen geldig in de Ierse Republiek, niet in Noord-Ierland.

Op onze eerste dag in Boyle besloten we om een route te rijden uit een boekje dat in het huisje aanwezig was, de Queen Maeve Tour over het schiereiland Coolera. Queen Maeve was de legendarische koningin van Connacht en ze is een belangrijke persoon in de Táin, één van Ierlands bekendste legendes die handelt over Cúchulainn die Ulster beschermt tegen de aanvallen van Maeve. Er zijn aanwijzigingen dat Maeve inderdaad een godin van de onafhankelijkheid is, één van de Ierse vrouwelijke godinnen van oorlog, macht en sexualiteit.

De Knocknarea met op de top de stapel stenen

Haar dood is al even bizar, een 11e eeuwse legende vertelt dat ze door haar neef is gedood met een hard stuk kaas, afgeschoten met een katapult. Ze zou zijn begraven onder een stapel stenen op de top van de Knocknarea. Deze stapel stenen staat bekend als Miosgán Meadhbha oftewel het Graf van Maeve en is 10 meter hoog en 55 meter in doorsnede. Bijna overal tijdens deze tour kun je de berg Knocknarea zien en de stapel stenen op de top. Als eerste reden we naar Sligo, het beginpunt van de rondrit. Vanuit hier reden we langs de kust over het schiereiland Coolera. Onze eerste stop was in de badplaats Strandhill, een populaire bestemming op een mooie dag als deze. We hebben een eind over het strand gelopen. Na de wandeling hebben we wat gegeten en hebben we de tour vervolgd. De volgende stop was bij de berg Knocknarea, deze kun je beklimmen maar dat hebben we niet gedaan. Vanaf de berg zijn we naar de Megalitische begraafplaats van Carrowmore gereden, de grootste megalitische begraafplaats in Ierland en één van de oudste en belangrijkste van Europa. Er zijn diverse graven te zien waaronder een ganggraf, een stuk kleiner en minder indrukwekkende overigens dan Newgrange en een steencirkel. Na nog een aantal stops zijn we naar Aughris Head gereden. Volgens het boekje zijn er daar vanaf de kliffen diverse soorten zeevogels te ziens, maar ook zou je zeehonden en dolfijnen moeten kunnen zien. We hebben een mooie wandeling over de klif gemaakt, maar we hebben geen enkele zeehond of dolfijn gezien.

Connemara ligt op zo'n 2 uur rijden vanaf Boyle dus vertrokken we rond een uur of half negen. Het weer zag er niet erg uitnodigend uit, mistig en niet erg warm. Rond 10:45 kwamen we aan bij het Connemara National Park, gelukkig was het weer wat ook opgeklaard, de zon liet zich zelfs al zien. Bij aankomst in het Visitors Centre kregen we een korte uitleg over de wandelingen in het park. We hebben de lange wandeling van ongeveer een uur door het park gedaan. Aan het begin van de wandeling is er een wei waar een paar van de beroemde Connemara pony's staan. Voor Ciska het hoogtepunt van de wandeling, helaas is er geen mogelijkheid om er ook op te kunnen rijden, dat vondt ze wel erg jammer. Tijdens de wandeling waren er schitterende uitzichten over de omgeving.

Twee van de beroemde Connemara ponies in het Connemara National Park

Onder andere de Twelve-Bens en Diamond Hill. Ook de Atlantische oceaan konden we goed zien liggen. Een bekend plantje in het park is de St. Dabeoc's heide. Deze komt behalve in dit park in Europa ook in Spanje en Portugal voor. Terug bij het Visitors Centre hebben we nog tentoonstelling over het veen en de turfwinning bekeken. Vanuit het park zijn we naar het Ocean & Country Museum in Derryinver gereden. Vanuit het museum worden ook boottochten georganiseerd door de haven Ballinakill. Die vertrok pas om 14:30 en bij een pub in de buurt hebben we eerst gelunched voor we aan boord gingen. De tocht vaart door de haven, een arm van de Atlantische oceaan. Het foldertje beloofde diverse soorten vogels en mogelijk een verdwaalde zeehond. Veel diversiteit aan vogels hebben we niet gezien, en al helemaal geen zeehonden. Wel een zalmkwekerij waar we de zalmen uit het water zagen springen. Tijdens de vaart mochten de kinderen aan boord ook even aan het roer staan van de kapitein en ook Ciska heeft de boot even mogen besturen. Na terugkomst in de haven hebben we het Ocean & Country Museum bekeken. In dit museum is een tentoonstelling over alles wat met het leven in de oceaan bij Connemara heeft te maken te zien alsmede iets over het harde boerenleven van de vroegere bevolking in Connemara. Na bezichtiging van het museum zijn we via Clifden terug naar Boyle gereden waar we pas laat, 's avonds om 20:45, weer aankwamen. Al met al een lange en vermoeiende dag.

De beroemde Ierse dichter William Butler Yeats is in Dublin geboren maar al snel na zijn geboorte verhuisde het gezin naar Sligo, zijn moeder kwam oorspronkelijk uit County Sligo. Yeats kwam in zijn latere leven ook vaak naar de deze streek terug. In zijn Reveries over Childhood and Youth schrijft hij met passie over het graafschap Sligo. In het plaatsje Drumcliff is hij begraven. In deze streek is ook een autoroute uitgezet en deze begon in Sligo met een bezoek aan Sligo Abbey.

Het graf van William Butler Yeats op de begraafplaats in Drumcliff
Cast a cold Eye - on Life on Death - Horseman pass by

Dit in 1253 gestichte klooster bevindt zich nog in een behoorlijk complete staat. De kloostergang bijvoorbeeld is nog vrij compleet. Van de oorspronkelijke vier gangen zijn er nog drie aanwezig. Ook is er tussen het schip en het koor in de kerk nog een stenen koorhek aanwezig, zeer zeldzaam omdat ze normaal van hout en die houden het niet zo lang vol. Vanaf het klooster reden we naar het strand bij Rosses Point. Hier heeft Ciska weer schelpen gezocht, het water vond ze te koud om er in te gaan pootje baden. Na een korte strandwandeling zijn we doorgereden naar Drumcliff waar Yeats ligt begraven. Na zijn graf te hebben bezocht hebben we in de aanwezige Tea room wat gegeten en gedronken waarna we het High-Cross op de begraafplaats hebben bewonderd. Via Lissadell House zijn we doorgereden langs de Benbulben berg (526 m) naar de Glencar waterval. Yeats schreef in het gedicht The Stolen Child over deze waterval: There is a waterfall ... that all my childhood counted dear.. Na een korte wandeling door het park bij deze waterval zijn we richting Parke's Castle gereden aan Lough Gill. Dit als vesting gebouwde herenhuis biedt een mooi uitzicht over het meer. Het is in 1609 door kapitein Robert Parke gebouwd op de fundamenten van een 16e eeuwse burcht. De stenen van deze burcht zijn gebruikt voor de bouw van het kasteel. Typisch bij dit kasteel is dat er buiten de muren een zweethutje staat, de Ierse voorganger van de sauna, deze stamt al uit de 12e eeuw. Na het bezoek aan dit kasteel hebben we aan de andere kant van het meer nog een wandeling gemaakt bij Dooney rock. Na een steile wandeling naar boven werd ons een mooi uitzicht over het meer geboden alhoewel er wel veel struiken het uitzicht belemmerden. Na deze wandeling zijn we weer terug gereden naar ons huisje.

De volgende dag zijn we naar Church Hill gereden, een klein plaatsje niet ver van waar we wonen. Volgens Kevin zou daar een festival zijn, dat was vrijdag al begonnen en duurde t/m vandaag (zondag). Omdat het maar een klein stukje rijden was waren we er al rond het middaguur. Maar op dat tijdstip was er nog weinig aktiviteit, er werd nog opgebouwd. We zijn zonder te stoppen doorgereden naar Gartan de geboorteplaats van St. Colmcille.

De ruïne van de kerk op de begraafplaats van Gartan

Deze in 521 nChr. geboren heilige is hoogstwaarschijnlijk in deze plaats geboren. Hij was de eerste Ierse missionaris en zijn eerste klooster stichtte hij op het eiland Iona (Schotse Hebriden) in 563. Na op deze mooie plaats van het tevens mooie weer te hebben genoten zijn we vervolgens gestopt bij het vroegere St. Colmcille's klooster op de begraafplaats van Gartan. Tegenwoordig is daar alleen de fundering nog van terug te vinden op deze begraafplaats waar ook nog de ruïne staat van een kerk die waarschijnlijk in de 16e eeuw is gebouwd door Manus O'Donnell. Naast de toegangsweg naar deze begraafplaats is ook de bron van St. Colmcille te vinden. Na hier wat te hebben rondgelopen zijn we terug gereden naar Church Hill. Daar zijn we nu even gestopt om wat te drinken. Het festival was nog steeds in opbouw, maar er zaten wel al twee dames die kinderen schminkten en daar heeft Ciska een vlinder op haar gezicht laten schminken. Daar beide lounges in Church Hill geen lunch konden serveren besloten we om terug te gaan naar ons huisje, maar we namen de verkeerde weg waardoor we uiteindelijk in Letterkenny uitkwamen. Via een omweg kwamen we zo weer terug in Kilmacrennan.

Band op het festival in Church Hill

Bij een supermarkt hebben we broodjes voor de lunch gekocht en die hebben we in de tuin voor onze cottage opgegeten. Rond een uur of drie vertrokken we opnieuw richting Church Hill. Nu was het festival in volle gang en konden we onze auto moeizaam tussen de bezoekers door manoeuvreren. Ciska heeft diverse dingen gedaan, zoals eendje vangen, touwtje trekken enz. waarmee ze allerlei prijzen heeft gewonnen. Ook was er een kermis waar in een aantal attracties heeft gezeten. Na een paar keer langs alle kraampjes te zijn gelopen hadden we het wel weer gezien en zijn we terug gegaan naar onze cottage. Vanaf komende donderdag is er in Kilmacrennan ook een festival en dan zullen we daar ook eens gaan kijken. De rest van de dag hebben we lekker buiten gezeten voor ons huisje. Een cottage die zeer aan te bevelen is mocht je besluiten om een keer dit deel van Ierland te bezoeken. In de loop van de avond begon het te regenen, iets wat al was voorspeld. De hele dag hadden we al diverse donkere wolken gezien en verwachtten we ieder moment regen, maar overdag is het gelukkig droog gebleven.

Een rustig dagje naar Letterkenny, een stad niet ver van Kilmacrennan. 's Ochtends weer eens ontbeten met bacon en eggs. Dat hadden we sinds we weg zijn uit de B&B in Shankill niet meer als ontbijt gehad. Rond een uur of tien stond Winnie aan de deur, ze had voor Hilleke een afspraak gemaakt bij een tandarts in Letterkenny om half één. Ze heeft namelijk al een aantal dagen last van een zere tand. Na het ontbijt zijn we naar Letterkenny gereden en hebben de auto geparkeerd in een parkeergarage aan de Main Street, één van de langste straten van in Ierland. De tandarts zat ook in Main Street, dus die hebben we eerst opgezocht en tevens gezocht naar een internet café. Beide hebben we in Main Street gevonden en vervolgens zijn we naar de kathedraal gelopen, één van de weinige toeristische attracties in de stad overigens.

De gotische St. Eunan kathedraal van Letterkenny uit 1901

Het is dat we er nu moesten zijn, anders waren we er waarschijnlijk niet heen gegaan. Het weer was overigens erg wisselvallig, het ene moment een miezerig regentje en even later weer zon en dan begon het even later weer te regenen. De gotische St. Eunan kathedraal uit 1901 heeft diverse mooie gebrandschilderde ramen en Keltisch beeldhouwwerk. Ook vonden we er een levensgrote kerststal. De stal zelf was er niet, maar alle figuren en dieren stonden in een kapelletje. Na nog een kort bezoek aan een boekhandel om wat kaarten te kopen is Hilleke naar de tandarts gegaan en zijn Arjan en Ciska naar een internet café gegaan. Toen ze daar klaar waren belde Hilleke dat ze nog langer bij de tandarts moest blijven om een wortelkanaal behandeling te ondergaan. Ze zou bellen als ze weg ging bij de tandarts. Arjan en Ciska zijn vervolgens naar een tearoom gegaan om wat te eten en te drinken. Toen belde Hilleke dat ze klaar was bij de tandarts. Omdat er verder weinig in Letterkenny is te beleven besloten we om naar de Tourist Info te gaan om wat informatie over de stad en regio op te halen. Het was trouwens niet eenvoudig om de Tourist Info te vinden. Hij is niet in het centrum van de stad gevestigd maar er buiten en nergens staan borden die de richting aangeven. Bij de Tourist Info hebben we wat informatie over de omgeving gehaald en daarna zijn we naar het stadspark gereden waar een grote speeltuin is. Daar heeft Ciska zich een uur uitstekend vermaakt alvorens we terug gingen naar ons huisje. Het regenachtige weer nodigde niet echt uit nog langer in Letterkenny te blijven. Terug in onze cottage heeft Arjan geprobeerd de open haard aan te steken. Deze wordt met turf gestookt. En dat spul is slecht in brand te krijgen, pas na meerdere firestarters te hebben toegevoegd begon het te branden. De rest van de middag en avond hadden we een gezellig knapperend haardvuur in de zitkamer.

Vroeg op de volgende dag want we wilden naar het zuid-westen van Donegal, een aardig eindje rijden vanaf Kilmacrennan. Dus om 8:15 zaten we al in de auto richting Ardara, het centrum van de weefkunst in Donegal. Na een uur rijden waren we in Ardara en wilden we het Heritage Centre bezoeken. Maar dat ging pas om 10:30 open en we waren tenslotte niet zo vroeg opgestaan om vervolgens in Ardara bijna anderhalf uur te gaan wachten. Dus het Heritage Centre hebben we maar gelaten voor wat het is. We zijn vervolgens naar het 'Donegal Tweed Visitors Centre' gelopen. Dat was wel open en we hebben er een wever aan het werk gezien. Onze volgende stop was Glencolmcille waar we het Folk Village Museum hebben bezocht. Hier wordt het plattelandsleven van Donegal in vroeger tijden uitgebeeld.

Oude cottage in het openlucht museum in Glencolmcille

Het is in 1967 opgericht door Father James Mc Dyer die in 1951 naar deze plaats kwam en zich het lot van de arme bevolking aan trok en de mensen aanmoedigde om kunstnijverheidsbedrijfjes te beginnen. In het openlucht museum zijn cottages ingericht uit diverse periodes en hierdoor kun je mooi zien hoe de inrichting van de huizen in de loop der eeuwen is veranderd. In de omgeving van Glencolmcille hebben we ook nog gezocht naar Turas (Standing Stones). Deze stenen zijn volgens de overlevering door St. Columba van kruizen voorzien en zo tot een christelijk symbool gemaakt. Nog steeds komen jaarlijks vele pelgrims op bedevaart naar deze Turas. Vanaf Glencolmcille is het niet ver meer naar Slieve League, met bijna 600 meter de hoogste kliffen van Europa. Via een smalle, steile en kronkelige weg kwamen we op een parkeerplaats vanwaar we de kliffen zouden moeten kunnen zien. Helaas zaten ze in de wolken zodat we de kliffen niet in hun volle glorie konden aanschouwen. We hebben nog een tijdje gewacht en een wandeling gemaakt in de hoop dat de zon de wolken zou verdrijven, maar helaas. Dus toen het er echt naar uitzag dat de wolken op korte termijn zouden verdwijnen zijn we omgekeerd en naar Carrick gereden waar we hebben gelunched. We hadden ook nog het plan om met een bootje de zee op te gaan om zo de kliffen vanuit de zee te bekijken, maar ook na de lunch zaten de toppen van de bergen nog steeds in de wolken, dus dat hebben we maar voorbij laten gaan. Via Killybegs zijn we naar de stad Donegal gereden, daar was ook een spoorweg museum (Donegal Railway Heritage Centre) dat we hebben bezocht. We kwamen daar om half vijf en het sloot om vijf uur. De dame bij de kassa liet ons er daarom maar gratis in. Achteraf maar goed ook, want zo'n bijzonder interessant spoorweg museum is het niet. Er staan binnen wat modeltreinen en buiten staat welgeteld 1 lokomotief en 1 wagon. Er rijdt wel een modeltreintje buiten rond een boom waar Ciska zich uitstekend mee heeft vermaakt door er mee mee te rennen. Daarna hielden we het voor gezien voor vandaag en zijn we naar onze cottage terug gegaan.

Ierse dansen op het festival in Kilmacrennan

Vandaag begint in Kilmacrennan ook het festival dat in totaal vier dagen duurt en vanavond is er Iers dansen. Hilleke wilde Ciska laten zien hoe dat er uit ziet. Dus na het TV journaal van negen uur met de nieuwe aanslagen in Londen en de begrafenis van het Ierse meisje dat bij de aanslag in Kusadasi was omgekomen, zijn we naar het dorp teruggereden. In de 'New Hall' was het Iers dansen. Bij aankomst was er nog weinig te doen. De band zat op het podium, maar speelde niet en er waren nog maar weinig mensen. Omdat we niet zo lang wilden blijven mochten we gratis naar binnen. Pas om een uur of tien begon het wat voller te worden en begon de band te spelen. Het publiek bestond hoofdzakelijk uit al wat oudere mensen, de jeugd heeft weinig interesse meer in de traditionele Ierse dansen. Na een uur en diverse dansen te hebben gezien zijn we terug gegaan naar onze cottage.

Zaterdag 23 juli. Vroeg op om de laatste spullen in te pakken. Om een uur of kwart voor tien waren we gereed om te vertrekken en was het wachten op Kevin en Winnie. Niet veel later waren ze er ook. Nog wat gepraat over hoe het was geweest en dat we het zo'n leuke cottage vonden. Na afscheid te hebben genomen zijn we vertrokken. Omdat we pas rond een uur of drie in ons nieuwe huis in Randalstown worden verwacht moeten we de tijd opvullen omdat het nog geen anderhalf uur rijden is. We zijn daarom nog naar de Newmills Corn & Flax Mills in Letterkenny gereden. Dit zijn gerestaureerde koren- en vlasmolens die door waterkracht worden aangedreven. De korenmolen wordt een aantal malen per jaar nog gebruikt om koren te malen.

De buitenzijde van de Newmills Corn & Flax Mills

Na een video over de historie van het complex te hebben bekeken kregen we een rondleiding door de korenmolen. Het grote waterwiel, de grootste in Ierland (7,63 meter doorsnede, 3 rpm, 8 pk), drijft het geheel nog steeds aan en tijdens de rondleiding worden ook de diverse door waterkracht aangedreven machines gedemonstreerd. De vlasmolen konden we zelf bekijken maar is niet meer in werkende staat, er staan ook nog maar een paar machines en we vonden de vlasmolen dan ook minder interresant dan de korenmolen. Na dit boeiende complex te hebben bekeken zijn we naar Letterkenny zelf gereden om in een internet café de email te checken en vervolgens zijn we ergens gaan lunchen. Omdat we de stad al hadden bekeken zijn we daarna richting Noord-Ierland gereden. De grens ben je over voor je er erg in hebt, nergens staat een bordje of iets dergelijks. Ineens zijn ook snelheden en afstanden in mijlen ipv kilometers. In Claudy hebben we Valerie, de beheerster van de cottage, gebeld met de verwachte aankomsttijd. Vanaf Claudy ging het verder over de snelweg richting Belfast en bij Randalstown gingen we er af. We hadden de cottage, de Ballealy Cottage, snel gevonden alhoewel de laatste 800 meter er heen over een boerenpad gaat langs weilanden met koeien en door hekken. Valerie stond ons al op te wachten en heeft ons een rondleiding door het enorme pand gegeven. De Ballealy Cottage is gebouwd in ongeveer 1865 als het huis van de jachtopziener op het landgoed van Shane's Castle.

Ballealy Cottage in Randalstown

Beneden zijn 2 slaapkamers en nog een gastenkamer met een bedbank, een zitkamer, een eetkamer, een keuken en een douche/toilet. Boven zijn nog een grote slaapkamer en een gigantische badkamer met toilet. Dit alles is gebouwd rond een kleine binnenplaats. Leuk detail in de gastenkamer is de ouderwetse handwasmachine die, gemetseld in een hoek, nog steeds aanwezig is. Om hem vroeger te gebruiken moest je 0,5 mijl verderop water uit een put halen en in de bak doen. Daaronder moest een vuurtje worden gestookt om het water te verwarmen waarna je de was met de hand kon doen. Gelukkig hoeven we deze niet te gebruiken en is er, in tegenstelling tot wat de documentatie vermeld, wel een gewone wasmachine aanwezig in de ruime keuken waarin zich ook een normale elektrisch fornuis bevindt. We hoeven dus niet te koken op het ouderwetse Stanley fornuis in de eetkamer. De gastenkamer hebben we gebombardeerd tot speelkamer voor Ciska. Dit huis hebben we gereserveerd via de Irish Landmark Trust, een organisatie die markante, meestal oude, gebouwen koopt en restaureert en daarna verhuurt. Dit zijn dan bijvoorbeeld vuurtorens, kastelen, scholen en bijzondere huizen zoals de Ballealy Cottage waar wij verblijven.

De Old Bushmills whiskey distilleerderij in Bushmill

De volgende dag zijn we toch maar weer wat vroeger opgestaan, we willen een deel van de Causeway Coast gaan rijden. In ieder geval willen we de Bushmills Distillery bezoeken en de Giants Causeway. Het weerbericht gisteren op de radio (ons huisje heeft geen TV) voorspelde het zelfde weer als zondag, alleen iets koeler. Maar toen we opstonden zag de lucht grijs en grauw. Geen spoortje blauw of zon te bekennen. Na het ontbijt zijn we vertrokken naar het plaatsje Bushmill om daar de plaatselijke distilleerderij te bezoeken van de gelijknamige whiskey. Onderweg daarheen hadden we zelfs diverse regenbuien. Het weer leek in niets op dat van gisteren, de temperatuur lag slechts rond de 12°, dit in tegenstelling tot de 20° van zondag. Na een uurtje rijden waren we bij de distilleerderij, precies op tijd voor de rondleiding. Als eerste kregen we een film te zien over de historie van het bedrijf, vervolgens een rondleiding. Helaas was de distilleerderij niet in werking omdat ze bezig waren met het groot jaarlijks onderhoud. Ook mochten we er niet filmen of fotograferen ivm mogelijk explosiegevaar door de overal aanwezige alcoholdampen.

De ruige Causeway kust gezien vanaf het kasteel van Dunluce

Na de rondleiding kwam datgene waar iedereen naar uit had gekeken, de bar voor het drinken van een glas whiskey (voor kinderen water of frisdrank). Er was daar ook een proeverij met 8 verschillende soorten whiskeys waar Hilleke zich voor had opgegeven: Bushmills 6 jaar, John Power & Son, Jameson, Johnnie Walker, Jim Bean Bourbon, Black Bush, Bushmills 10 jaar en een Schotse Glenfiddich. Na afloop kreeg ze een certificaat dat ze nu volleerd Ierse Whiskey Proever is. Na in de winkel wat Bushmills memorabilia te hebben aangeschaft, waaronder onze 3e fles whiskey deze reis, een 16 jaar oude Bushmills Malt. Na deze stop wilden we met het treintje van Bushmill naar de Giants Causeway, maar dat reed net weg toen we kwamen aangereden en de volgende ging pas 2 uur later. We besloten daarom om naar de ruïnes van Dunluce Castle te rijden. Deze staan aan de rand van een klif. In 1639 is tijdens een storm een deel van het klif samen met de keuken van het kasteel in zee gestort. Zeven bedienden en het diner van die avond verdwenen eveneens in de golven. Een interresante ruïne die deels wordt gerestaureerd.

Enorme basalt pilaren rijzen loodrecht omhoog bij de Giant's Causeway

Vanaf het kasteel zijn we met de auto naar de Giant's Causeway gereden en hebben we het treintje gelaten voor wat het is. Volgens de legende zou de reus Fion MacCool de Giant's Causeway hebben gemaakt. Hij werd verliefd op een vrouwelijke reus uit Staffa, een eilandje in de Hebriden, en bouwde de Giant's Causeway zodat ze in Ulster bij hem kon komen wonen. Als we deze legende niet geloven, dan ontstond dit natuurwonder waarschijnlijk zo'n 60 miljoen jaar geleden tijdens grote vulkanische uitbarstingingen. Door de afkoeling van de lavalaag kromp het basalt en barstte het waardoor veelhoekige blokken werden gevormd die aan de onderzijde nog met elkaar zijn verbonden. Na een tijdje over de blokken te hebben geklauterd zijn Arjan en Ciska naar het Orgel gelopen, een aantal hoge, op orgelpijpen lijkende, basaltkolommen. Hilleke had geen zin om dat eind naar boven te lopen en heeft bij de Voet van de Reus op een bankje gewacht. Het weer was trouwens inmiddels al behoorlijk opgeklaard. Tijdens de rondleiding bij Bushmills hadden we nog wat miezer regen, maar inmiddels was het al een stuk warmer en was ook een deel van de bewolking verdwenen en had plaatsgemaakt voor blauwe lucht met zo af en toe een zonnetje.

Arjan en Ciska op de Carrick-a-rede touwbrug

Vanaf de Giant's Causeway zijn vervolgens naar de Carrick-a-rede touwbrug gereden. Een 20 meter lange en 1 meter brede touwbrug die op zo'n 25 meter boven het water hangt en de verbinding vormt van het vasteland met het eilandje Carrick-a-rede. Vanaf de parkeerplaats was het overigens nog een stevige wandeling van een kilometer naar de brug. Op de brug is het 1-richtingsverkeer en aan beide zijden staan mensen het 'verkeer' over de brug te regelen. Eenmaal over de wiebelige brug hebben we wat over het eilandje gelopen en langs de steile kliffen naar beneden gekeken. Het is behoorlijk hoog en een val overleef je zeker niet. Vervolgens zijn we over de brug weer terug gelopen en naar Ballycastle zijn gereden om te informeren naar vaartijden van de ferry naar Rathlin Island. Daar willen we morgen heen om o.a. de papegaaiduikers te bekijken. We hebben gereserveerd voor de boot van 10 uur heen en om 3:30 terug. Vervolgens hebben we in een restaurant in Ballycastle gegeten alvorens terug te rijden naar onze cottage.

Een bezoek aan Belfast mag niet ontbreken bij een vakantie in Noord-Ierland. De hoofdstad ligt op slechts een half uur rijden via de snelweg van onze cottage. We hebben de auto geparkeerd op een parkeerterrein net buiten het centrum van de stad en lopend zijn we Royal Avenue richting Donegall Place gelopen waar het stadhuis staat. Eerst echter zijn we naar het Belfast Welcome Centre geweest voor wat informatie over de stad. Voor het stadhuis staat een gedenkteken voor de slachtoffers van de ramp met de Titanic. Dit schip is namelijk op de scheepswerf van Harland & Wolff in deze stad gebouwd.

Het grote stadhuis van Belfast

Bij het stadhuis zagen we ook een bus voor een stadsrondrit. De chauffeur van de lege bus heeft ons meegenomen naar het beginpunt van deze hop-on hop-off bustour. Daar hebben we kaartjes gekocht van £9,= pp. Ciska was nog gratis. Omdat het vandaag, in tegenstelling tot de afgelopen 2 dagen, erg mooi weer was zijn we boven in de open lucht gaan zitten om behalve van de stad ook van de uitbundig schijnende zon te kunnen genieten. Tijdens de ongeveer 70 minuten durende rit reden we langs diverse bezienswaardigheden van Belfast. Dat zijn er overigens niet zo veel, een echt boeiende stad blijkt het niet te zijn. Als eerste kwamen we langs de Albert Clock, een klok die scheef staat omdat onder de grond een rivier loopt en de klok is gebouwd op zachte grond en is daardoor in de loop der jaren scheef gaan staan. De route vervolgde naar Queen's Road, de langste weg van Belfast zonder pubs. Als eerste op de weg reden we langs het Odyssey Complex, een groot sport- en uitgaanscentrum met een sport arena, bioscoop, restaurants, cafés, etc. Daarna volgde de werf van Harland & Wolff met het gebouw waar destijds de Titanic is ontworpen. Nu vervallen, maar men wil er in de toekomst een Titanic museum van maken. Buiten staan nog drie oude havenkranen die destijds zijn gebruikt tijdens de bouw van het schip. Aan de andere zijde van de weg ligt de huidige werf. Er worden geen nieuwe schepen meer gebouwd, er worden alleen nog schepen gerepareerd en afgebouwd. Wel zijn er nog de twee enorme gele kranen die bekend staan als Samson en Goliath en de skyline van Belfast domineren. De grootste van de twee is meer dan 100 meter hoog en 140 meter lang. De Titanic kom je overigens op meer plaatsen tegen in de stad. Het eerste Thaise restaurant dat zich in Belfast vestigde heet dan ook 'Thai tanic'. Als je in Belfast bent kun je niet buiten de conflicten tussen de protestanten en de katholieken. Dit is het beste zichtbaar in het westen van de stad. Hier vind je ook de muurschilderingen in Shankill Road (protestanten) en Falls Road en daar rijdt de bus door de interface gebieden waar de katholieken en protestanten door elkaar wonen.

Eén van de vele muurschilderingen in Belfast, deze is in Shankill Road

Verder zien we de Peace Wall, een 6 meter hoge muur van staal en beton die de katholieke en protestantse wijken van elkaar moet scheiden. In de muur zijn poorten die overdag geopend zijn, maar 's avonds en 's nachts gesloten zijn. We rijden ook langs de Solidarity Wall, een verzameling muurschilderingen die de republikeinse sympathie uiten met o.a. de Palestijnen, Koerden en Basken. Al met al een bijzonder en indrukwekkend deel van Belfast om doorheen te rijden. Langs de universiteit, de botanische tuin zijn we terug gereden naar het beginpunt. Hoewel het een hop-on hop-off toer was zijn wij er nergens vanaf gegaan. Na deze boeiende toer hebben we eerst geluncht waarna we naar de Crown Liquor Saloon zijn gelopen. Dit is de bekendste bar van Belfast met uitbundige Victoriaanse decoraties. Na even binnen te hebben gekeken zijn we naar de Lagan rivier gelopen die de stad in 2-en deelt. We hebben een korte wandeling langs het water gemaakt waarbij we op een gegeven moment de kop van een zeehond boven het water zagen uitkomen. Naar later blijkt is dit heel normaal hier, de zeehonden zwemmen achter de zalmen aan de rivier op en kunnen daarbij een heel eind van de zee af zwemmen. Langs de rivier zagen we een bord voor boottrips over de rivier. Omdat we de meeste dingen van de stad wel hadden gezien leek ons dat een aardige opvulling voor de rest van de middag. De trip duurde ruim een uur waarbij we overigens hoofdzakelijk langs industriegebieden en woonwijken voeren. Weinig boeiends om eerlijk te zijn. Terug in de stad zijn we langzaam terug gelopen naar de auto langs onder andere de Albert Clock. Bij de Albert Clock zijn een aantal fonteinen in de straat gemaakt die onregelmatig spuiten. Voor de lokale jeugd zijn deze een uitdaging om er door heen te lopen en er zo droog mogelijk uit te komen. Na nog langs de St. Anne's Cathedral te zijn gelopen zijn we in de auto gestapt en terug gereden naar Randalstown.

Onderweg naar Derry waren op de radio alle nieuwsbulletins extra lang ivm het bestand dat de IRA heeft afgekondigd om alle wapens in te leveren en vanaf nu alleen nog middels overleg tot een oplossing van het Noordierse conflict proberen te komen. Ook waren er interviews te horen met nabestaanden van slachtoffers van de aanslagen die de IRA in het verleden heeft gepleegd. Zij waren het er over eens dat de IRA niet te vertrouwen is en dat ze zich ook moeten verontschuldigen tegenover de nabestaanden van de mensen die door toedoen van de IRA zijn overleden. Een bezoek aan de stad Derry is op dit moment dan wel bijzonder omdat daar op 30 januari 1972 14 mensen om het leven kwamen omdat Britse soldaten het vuur openden op een groep betogers.

Kanon op de stads muren van Derry. Let op het zwaar beveiligde en met verf besmeurde politie bureau op de achtergrond

Op die zondag betoogden zo'n 20.000 burgers tegen de opsluiting van mensen zonder enige vorm van een gerechtelijk proces. Deze dag is vervolgens de geschiedenis ingegaan als 'Bloody Sunday'. Eenmaal in de stad aangekomen hebben we de auto nabij het centrum en de Tourist Info in een parkeergarage gezet en zijn we bij de Tourist Info informatie over een rondwandeling over de stadsmuur gaan halen. Deze stadmuur loopt nog in zijn geheel rond het oude gedeelte van de stad en is 8 meter hoog en is op sommige plaatsen wel 9 meter breed. Vanaf de muur heb je een goed uitzicht over de stad buiten de muren. Ook de wijk 'The Bogside' is te zien met zijn muurschilderingen die tussen 1997 en 2001 zijn gemaakt door Tom Kelly, William Kelly en Kevin Hasson. De schilderingen beelden belangrijke gebeurtenissen uit van de conflicten zoals de 'Battle of the Bogside', 'Bloody Sunday' en de hongerstaking van 1981. Ook bevindt zich in deze wijk het monument voor de slachtoffers van Bloody Sunday. Tijdens de rondwandeling zijn we ook het 'Craft Village' ingelopen, een aantal winkeltjes waarin diverse ambachtelijke spullen kunnen worden gekocht, alhoewel het eigenlijk meer een veredelde wijk met alleen souvenierwinkeltjes is. Toen we de rondwandeling over de muur hadden voltooid zijn we nog even de wijk Bogside ingelopen om de schilderingen en het Bloody Sunday monument te kunnen bekijken. Daarna zijn we de stad ingegaan op zoek naar een restaurant. We hebben lekker gegeten in Fitzroy's restaurant alvorens terug te rijden naar Randalstown.

Zaterdag 30 juli. Op het onmenselijke tijdstip van 5 uur loopt de wekker af. De boot vertrekt om 7:40 vanuit Belfast, zo'n 3 kwartier eerder aanwezig en een half uur rijden maakt dat we rond 6:15 moeten vertrekken.

De HSS Stena Voyager vaart in Belfast Lough naar de haven van Belfast

Deze ochtend hebben we niet in het huisje, zeg eigenlijk maar villa, ontbeten. Dat gaan we op de boot doen. Na de laatste spullen bij elkaar te hebben gezocht en in de auto te hebben geladen zijn we inderdaad om 6:15 weg gereden. Terwijl we onze 800 meter lange oprit afreden, zagen we plots in een weiland voor ons drie herten. We zijn even gestopt om ze vanuit de auto te bekijken. Dit was de eerste keer dat we in de buurt van onze cottage herten zien. Het staat namelijk vlak bij Randalstown Forest waar veel herten te zien zijn en het huis was vroeger de woning van een jachtopziener. Eén van de bijgebouwen bij het huis heet ook de Venison Store, oftewel de hertenvlees schuur. Andere ochtenden hadden we al wel konijnen in het gras voor het huis gezien en ook een eekhoorn, wildlife genoeg dus. Eenmaal op de snelweg hadden we de ruimte. Zo vroeg, en zeker op een zaterdag, is er nog maar weinig verkeer op de weg dus we waren ruim op tijd in de haven. Eenmaal op de boot hebben we eerst wat gedronken en vervolgens een rondje gelopen en in het winkeltje gekeken. Na wat te hebben gekocht zijn we gaan ontbijten. Het was vervolgens lastig om een tafeltje te vinden. Het was erg druk op de boot, je kon goed merken dat ook in Ierland het vakantieseizoen was begonnen.

The Old Red Lion hotel in Horseheath

Rond 9:20 werd omgeroepen dat we naar de auto's moesten gaan. Niet lang daarna legde de boot aan en gingen de deuren open. We gingen als één van de eersten van de boot. Vanuit Stranrear in Schotland reden we via Dumfries naar Carlisle waar we op de motorway, de M6, kwamen en we lekker konden opschieten. Bij een pompstation/restaurant in de buurt van Tebay zijn we gestopt en hebben we in het pompstation wat te eten gekocht voor de lunch en buiten opgegeten. Het was op dat moment even droog. Tot nu toe was het een beetje hetzelfde weer als de afgelopen dagen, regen, droog, regen, soms zelfs zon, etc. Net na afrit 19 kwamen we bij Knutsford in een file terecht, er was een ongeval gebeurd. Dit heeft ons zo'n 3 kwartier gekost. Vandaar ging het verder allemaal probleemloos over de M6 en daarna over de A14 via Cambridge en lokale wegen naar Horseheath. Rond 18:15 waren we bij The Old Red Lion Hotel, ons hotel/B&B voor de komende twee nachten. In totaal hebben we er dus precies 12 uur over gedaan en hebben we ruim 700 kilometer afgelegd. Het langste stuk rijden op 1 dag deze vakantie. Na even op de kamer te zijn bijgekomen van de lange reis zijn we in het hotel wat gaan eten.

Maandag 1 augustus, Arjans 41e verjaardag. Om 6:45 ging de wekker, ruim op tijd om nog even in bed te blijven liggen voordat we gingen ontbijten en de auto inpakken. Hilleke en Ciska hadden op de boot naar Stranraer een cadeautje voor Arjan gekocht. Ook in Cambridge hadden ze wat leuks gezien. Om ongeveer 7:20 werd er op de deur geklopt, ontbijt op bed en de felicitaties van het personeel voor Arjan. Dit had Hilleke gisteren georganiseerd en het was mogelijk omdat we de enige gasten waren in het hotel en het personeel er dus tijd voor had. Een leuke verrassing.

Entertainer aan boord van de HSS Stena Discovery vermaakt de kinderen

Voor ons alle drie een Full English breakfast. Na dit heerlijke ontbijt hebben we ons aangekleed en de spullen die we bij ons hadden in de auto geladen. Na afscheid van het personeel te hebben genomen zijn we om 8:30 vertrokken richting Harwich en om 9:50 kwamen we bij de ferry terminal aan. We moesten toen nog zo'n 30 minuten wachten alvorens we aan boord van de Stena Discovery konden rijden. Aan boord vonden we een tafeltje voor drie personen. Aan boord was er voor de kinderen een entertainer die goocheltrucjes deed en balonnen opblaasde. Hier heeft Ciska zich een groot deel van de overtocht mee vermaakt. Ze kon het niet verstaan, want de man deed alles in het Engels met maar een paar woorden Nederlands er tussen door. Precies op tijd, om 15:20 kwamen we aan in Hoek van Holland en konden we weer wielen zetten op Nederlandse bodem. Na de paspoortcontrole, wat ze alleen in Nederland doen, bij aankomst en vertrek uit Engeland en Ierland hoefden we nooit onze paspoorten te laten zien, waren we snel op weg en rond 16:15 waren we weer thuis in Strijen. Het einde van onze vier-weekse reis door Ierland.