Belfast
Een bezoek aan Belfast mag niet ontbreken bij een vakantie in Noord-Ierland. De hoofdstad ligt op slechts een half uur rijden via de snelweg van onze cottage. We hebben de auto geparkeerd op een parkeerterrein net buiten het centrum van de stad en lopend zijn we Royal Avenue richting Donegall Place gelopen waar het stadhuis staat. Eerst echter zijn we naar het Belfast Welcome Centre geweest voor wat informatie over de stad. Voor het stadhuis staat een gedenkteken voor de slachtoffers van de ramp met de Titanic. Dit schip is namelijk op de scheepswerf van Harland & Wolff in deze stad gebouwd.
Bij het stadhuis zagen we ook een bus voor een stadsrondrit. De chauffeur van de lege bus heeft ons meegenomen naar het beginpunt van deze hop-on hop-off bustour. Daar hebben we kaartjes gekocht van £9,= pp. Ciska was nog gratis. Omdat het vandaag, in tegenstelling tot de afgelopen 2 dagen, erg mooi weer was zijn we boven in de open lucht gaan zitten om behalve van de stad ook van de uitbundig schijnende zon te kunnen genieten. Tijdens de ongeveer 70 minuten durende rit reden we langs diverse bezienswaardigheden van Belfast. Dat zijn er overigens niet zo veel, een echt boeiende stad blijkt het niet te zijn. Als eerste kwamen we langs de Albert Clock, een klok die scheef staat omdat onder de grond een rivier loopt en de klok is gebouwd op zachte grond en is daardoor in de loop der jaren scheef gaan staan. De route vervolgde naar Queen's Road, de langste weg van Belfast zonder pubs. Als eerste op de weg reden we langs het Odyssey Complex, een groot sport- en uitgaanscentrum met een sport arena, bioscoop, restaurants, cafés, etc. Daarna volgde de werf van Harland & Wolff met het gebouw waar destijds de Titanic is ontworpen. Nu vervallen, maar men wil er in de toekomst een Titanic museum van maken. Buiten staan nog drie oude havenkranen die destijds zijn gebruikt tijdens de bouw van het schip. Aan de andere zijde van de weg ligt de huidige werf. Er worden geen nieuwe schepen meer gebouwd, er worden alleen nog schepen gerepareerd en afgebouwd. Wel zijn er nog de twee enorme gele kranen die bekend staan als Samson en Goliath en de skyline van Belfast domineren. De grootste van de twee is meer dan 100 meter hoog en 140 meter lang. De Titanic kom je overigens op meer plaatsen tegen in de stad. Het eerste Thaise restaurant dat zich in Belfast vestigde heet dan ook 'Thai tanic'. Als je in Belfast bent kun je niet buiten de conflicten tussen de protestanten en de katholieken. Dit is het beste zichtbaar in het westen van de stad. Hier vind je ook de muurschilderingen in Shankill Road (protestanten) en Falls Road en daar rijdt de bus door de interface gebieden waar de katholieken en protestanten door elkaar wonen.
Verder zien we de Peace Wall, een 6 meter hoge muur van staal en beton die de katholieke en protestantse wijken van elkaar moet scheiden. In de muur zijn poorten die overdag geopend zijn, maar 's avonds en 's nachts gesloten zijn. We rijden ook langs de Solidarity Wall, een verzameling muurschilderingen die de republikeinse sympathie uiten met o.a. de Palestijnen, Koerden en Basken. Al met al een bijzonder en indrukwekkend deel van Belfast om doorheen te rijden. Langs de universiteit, de botanische tuin zijn we terug gereden naar het beginpunt. Hoewel het een hop-on hop-off toer was zijn wij er nergens vanaf gegaan. Na deze boeiende toer hebben we eerst geluncht waarna we naar de Crown Liquor Saloon zijn gelopen. Dit is de bekendste bar van Belfast met uitbundige Victoriaanse decoraties. Na even binnen te hebben gekeken zijn we naar de Lagan rivier gelopen die de stad in 2-en deelt. We hebben een korte wandeling langs het water gemaakt waarbij we op een gegeven moment de kop van een zeehond boven het water zagen uitkomen. Naar later blijkt is dit heel normaal hier, de zeehonden zwemmen achter de zalmen aan de rivier op en kunnen daarbij een heel eind van de zee af zwemmen. Langs de rivier zagen we een bord voor boottrips over de rivier. Omdat we de meeste dingen van de stad wel hadden gezien leek ons dat een aardige opvulling voor de rest van de middag. De trip duurde ruim een uur waarbij we overigens hoofdzakelijk langs industriegebieden en woonwijken voeren. Weinig boeiends om eerlijk te zijn. Terug in de stad zijn we langzaam terug gelopen naar de auto langs onder andere de Albert Clock. Bij de Albert Clock zijn een aantal fonteinen in de straat gemaakt die onregelmatig spuiten. Voor de lokale jeugd zijn deze een uitdaging om er door heen te lopen en er zo droog mogelijk uit te komen. Na nog langs de St. Anne's Cathedral te zijn gelopen zijn we in de auto gestapt en terug gereden naar Randalstown.
Marble Arch Caves
Donderdag 28 juli, voor de verandering maar weer een keer vroeg op deze dag. De weersvoorspelling voor deze dag is regen, en met regen kun je het beste iets binnen bezoeken. In dit geval een grot, de Marble Arch Caves. Deze zijn echter bij de grens met de Ierse Republiek, vlak bij Enniskillen, zo'n kleine 150 km rijden. We hadden ze waarschijnlijk beter kunnen bezoeken toen we nog in Kilmacrennan zaten of wellicht zelfs vanuit Boyle. Om 8:15 reden we weg en 2,5 uur later, tegen 10:45 waren we bij de grot. Op de radio hoorden we dat een deel van de stad Omagh was afgesloten ivm een bommelding dus hebben we een andere, iets langere, route genomen. We konden de grot in met de tour van 11 uur, dus dat ging lekker vlot.
In de grotten moesten we eerst een stukje met een bootje over de ondergrondse Cladagh rivier. Daarna vervolgden we te voet de ongeveer 1 uur durende rondleiding door de grotten. We vonden deze niet zo spectaculair, we hebben in de afgelopen jaren wel mooiere gezien. Maar er waren wel een aantal mooie stalactieten (hangen aan het plafond), er zijn overigens maar weinig stalagmieten (staan op de grond) in de grot. Wat ook erg mooi was, was de weerspiegeling in het zeer heldere water van de ondergrondse rivier, van de kleine stalagtieten die er net boven hingen. Het leek een beetje op een verdronken stad. Helaas was het niet te fotograferen. De tour eindigde met een klim, volgens de gids 153 treden maar ons leek het geen 153 treden omhoog. Eenmaal weer boven hebben we in de kleine tearoom nog wat gegeten en gedronken alvorens we naar Derry (Londonderry) reden, een rit van nog eens bijna 2 uur. Onderweg daarheen zijn we nog even Ierland ingereden omdat we nog kaarten moesten posten waar we al een Ierse postzegel op hadden geplakt en we daar vergeten waren te posten.
Derry
Onderweg naar Derry waren op de radio alle nieuwsbulletins extra lang ivm het bestand dat de IRA heeft afgekondigd om alle wapens in te leveren en vanaf nu alleen nog middels overleg tot een oplossing van het Noordierse conflict proberen te komen. Ook waren er interviews te horen met nabestaanden van slachtoffers van de aanslagen die de IRA in het verleden heeft gepleegd. Zij waren het er over eens dat de IRA niet te vertrouwen is en dat ze zich ook moeten verontschuldigen tegenover de nabestaanden van de mensen die door toedoen van de IRA zijn overleden. Een bezoek aan de stad Derry is op dit moment dan wel bijzonder omdat daar op 30 januari 1972 14 mensen om het leven kwamen omdat Britse soldaten het vuur openden op een groep betogers.
Op die zondag betoogden zo'n 20.000 burgers tegen de opsluiting van mensen zonder enige vorm van een gerechtelijk proces. Deze dag is vervolgens de geschiedenis ingegaan als 'Bloody Sunday'. Eenmaal in de stad aangekomen hebben we de auto nabij het centrum en de Tourist Info in een parkeergarage gezet en zijn we bij de Tourist Info informatie over een rondwandeling over de stadsmuur gaan halen. Deze stadmuur loopt nog in zijn geheel rond het oude gedeelte van de stad en is 8 meter hoog en is op sommige plaatsen wel 9 meter breed. Vanaf de muur heb je een goed uitzicht over de stad buiten de muren. Ook de wijk 'The Bogside' is te zien met zijn muurschilderingen die tussen 1997 en 2001 zijn gemaakt door Tom Kelly, William Kelly en Kevin Hasson. De schilderingen beelden belangrijke gebeurtenissen uit van de conflicten zoals de 'Battle of the Bogside', 'Bloody Sunday' en de hongerstaking van 1981. Ook bevindt zich in deze wijk het monument voor de slachtoffers van Bloody Sunday. Tijdens de rondwandeling zijn we ook het 'Craft Village' ingelopen, een aantal winkeltjes waarin diverse ambachtelijke spullen kunnen worden gekocht, alhoewel het eigenlijk meer een veredelde wijk met alleen souvenierwinkeltjes is. Toen we de rondwandeling over de muur hadden voltooid zijn we nog even de wijk Bogside ingelopen om de schilderingen en het Bloody Sunday monument te kunnen bekijken. Daarna zijn we de stad ingegaan op zoek naar een restaurant. We hebben lekker gegeten in Fitzroy's restaurant alvorens terug te rijden naar Randalstown.
Carrickfergus Castle
Onze laatste volledige dag in Ierland is aangebroken. Deze dag nog maar eens uitgeslapen, morgen moeten we erg vroeg op om de ferry naar Engeland te halen. En omdat de weersvoorspelling hetzelfde was als gisteren, regen, nodigde het weer ook niet echt uit om op te staan. In eerste instantie hadden we niets meer gepland voor vandaag, maar we hebben besloten om alleen nog Carrickfergus Castle te gaan bekijken, ten noordoosten van Belfast. Na een kort ritje waren we even na 11 uur bij het kasteel. Onderweg hadden we wel behoorlijk wat regen gehad, maar bij het kasteel was het nog droog. Het kasteel is in 1180 gebouwd door John de Courcy om de ingang naar Belfast Lough te bewaken.
Het is het best bewaarde kasteel van Ierland en tot 1928 is het bewoond geweest. In de loop der tijd heeft het kasteel diverse verbouwingen gekend zoals bijvoorbeeld het verbreden van de borstwering om er kanonnen op te kunnen plaatsen. In juli 1690 heeft Willem III zich in het kasteel voorbereid op de slag bij de Boyne. In het kasteel staan op diverse plaatsen levensgrote poppen die soldaten moeten voorstellen zoals bijvoorbeeld boogschutters, een groep kanonniers en een ridder te paard. Dit maakt het kasteel voor kinderen extra leuk en Ciska was niet weg te slaan bij de mooiste poppen. Zelfs bijvoorbeeld honden zijn niet vergeten op diverse plaatsen. Na de rondwandeling door het kasteel zijn we naar de Tourist Info gelopen om te vragen waar een internetcafé is. Die is er niet in Carrickfergus maar we kunnen in de bibliotheek terecht. Alvorens daarheen te gaan hebben we eerst geluncht in het pand waar ook de Tourist Info is gevestigd. In de bibliotheek hebben we onze email gelezen en verstuurd en daarna zijn we terug gereden naar ons huis om daar alvast de spullen bij elkaar te gaan zoeken voor de reis van morgen naar Horseheath bij Cambridge in Engeland.
Naar Cambridge in Engeland
Zaterdag 30 juli. Op het onmenselijke tijdstip van 5 uur loopt de wekker af. De boot vertrekt om 7:40 vanuit Belfast, zo'n 3 kwartier eerder aanwezig en een half uur rijden maakt dat we rond 6:15 moeten vertrekken.
Deze ochtend hebben we niet in het huisje, zeg eigenlijk maar villa, ontbeten. Dat gaan we op de boot doen. Na de laatste spullen bij elkaar te hebben gezocht en in de auto te hebben geladen zijn we inderdaad om 6:15 weg gereden. Terwijl we onze 800 meter lange oprit afreden, zagen we plots in een weiland voor ons drie herten. We zijn even gestopt om ze vanuit de auto te bekijken. Dit was de eerste keer dat we in de buurt van onze cottage herten zien. Het staat namelijk vlak bij Randalstown Forest waar veel herten te zien zijn en het huis was vroeger de woning van een jachtopziener. Eén van de bijgebouwen bij het huis heet ook de Venison Store, oftewel de hertenvlees schuur. Andere ochtenden hadden we al wel konijnen in het gras voor het huis gezien en ook een eekhoorn, wildlife genoeg dus. Eenmaal op de snelweg hadden we de ruimte. Zo vroeg, en zeker op een zaterdag, is er nog maar weinig verkeer op de weg dus we waren ruim op tijd in de haven. Eenmaal op de boot hebben we eerst wat gedronken en vervolgens een rondje gelopen en in het winkeltje gekeken. Na wat te hebben gekocht zijn we gaan ontbijten. Het was vervolgens lastig om een tafeltje te vinden. Het was erg druk op de boot, je kon goed merken dat ook in Ierland het vakantieseizoen was begonnen.
Rond 9:20 werd omgeroepen dat we naar de auto's moesten gaan. Niet lang daarna legde de boot aan en gingen de deuren open. We gingen als één van de eersten van de boot. Vanuit Stranrear in Schotland reden we via Dumfries naar Carlisle waar we op de motorway, de M6, kwamen en we lekker konden opschieten. Bij een pompstation/restaurant in de buurt van Tebay zijn we gestopt en hebben we in het pompstation wat te eten gekocht voor de lunch en buiten opgegeten. Het was op dat moment even droog. Tot nu toe was het een beetje hetzelfde weer als de afgelopen dagen, regen, droog, regen, soms zelfs zon, etc. Net na afrit 19 kwamen we bij Knutsford in een file terecht, er was een ongeval gebeurd. Dit heeft ons zo'n 3 kwartier gekost. Vandaar ging het verder allemaal probleemloos over de M6 en daarna over de A14 via Cambridge en lokale wegen naar Horseheath. Rond 18:15 waren we bij The Old Red Lion Hotel, ons hotel/B&B voor de komende twee nachten. In totaal hebben we er dus precies 12 uur over gedaan en hebben we ruim 700 kilometer afgelegd. Het langste stuk rijden op 1 dag deze vakantie. Na even op de kamer te zijn bijgekomen van de lange reis zijn we in het hotel wat gaan eten.
Cambridge
De volgende dag zijn we na het ontbijt met de auto naar Cambridge gereden. We wilden met de Park&Ride gaan, maar dat kan niet op zondag, dus zijn we met de auto naar het centrum van Cambridge gereden waar we de auto in een parkeergarage hebben neergezet. Vervolgens zijn we naar de Tourist Info gelopen om te informeren naar een stadsrondrit. Ook hier is zo'n hop-on hop-off systeem, gelijk aan die in Belfast. Vervolgens naar opstappunt 1 gelopen. De bus stond er al, dus we konden direct instappen. De kosten waren eigenlijk £19,50 en daar moest dan nog een korting van 10% af voor het laten zien van de kaartjes van de rondrit in Belfast. Maar we hadden maar £13,71 meer, dus we moesten eerst geld halen. Toen zei de chauffeur dat hij het ook wel voor £13 wilde doen. De rondrit ging langs de diverse bezienswaardigheden in de stad, wat in deze universiteitsstad uiteraard de diverse colleges zijn. We hebben er heel wat gezien. We zijn niet van de bus afgegaan, maar we zagen wel een aantal dingen waar we na afloop van de rit nog wel even langs wilden lopen om ze beter te kunnen bekijken en fotograferen.
Toen de rit was afgelopen zijn we eerst wat gaan lunchen en daarna zijn we wat door het oude centrum van de stad gaan struinen langs de diverse colleges en kerken. Cambridge is genoemd naar het riviertje de Cam en op diverse plaatsen in de stad kun je een punter huren of je laten punteren over deze rivier. Als je door de stad loopt wordt je dan ook continu lastig gevallen door mensen, meestal studenten, die je vragen of je niet met hen zo'n rondvaart over de rivier wilt maken. Wij hebben het niet gedaan omdat we het te duur vonden. Tijdens de wandeling zijn Hilleke en Ciska de Disney Store in geweest, Arjan had daar geen zin in en heeft alleen nog wat door de stad gewandeld. Op een ansichtkaart zag hij The Backs, dit zijn de achterzijdes van de diverse colleges met allemaal mooie bruggetjes over het riviertje de Cam. Bij St. Johns College is er een overdekte 'Bridge of the Sighs' over het riviertje, maar die kun je alleen maar zien als je in het college bent en overal moet je er hier geld voor betalen om er in te kunnen. En omdat alleen Hilleke Engels geld bij zich had en Arjan niet kon hij geen entree betalen. Maar achter het Trinity College was een droogstaande sloot en door die over te steken kon hij dus toch op het grondgebied van St. Johns College komen om een foto van de brug te kunnen maken. Onderwijl waren Hilleke en Ciska bij de Disney Store en hadden daar voor Ciska een paar prinsesseslippers gekocht. Hilleke en Ciska zijn tenslotte op een bankje voor de Guildhall gaan zitten om te wachten op Arjan. Toen Arjan zich ook weer bij hen had gevoegd zijn we naar de 'Great St. Mary's' kerk gelopen. Daar hing een foldertje dat er om half zes een demonstratie klokluiden in de toren van de kerk zou worden gegeven. Dat leek ons wel leuk en daar zijn we heengegaan. Een man legde goed uit hoe dat in z'n werk gaat met luid klokken en hoe je ze sneller en langzamer kan laten luiden. Met nog 3 andere mensen gaf hij eerst een demonstratie met kleine bellen en hoe je zo diverse tonen kan laten horen. Uiteindelijk deden ze het ook nog een keer met de echte klokken van de kerk. Tijdens de demonstratie werden er maar 4 gebruikt, maar ze hebben er 12. Toen de demonstratie was afgelopen hebben we de toren nog verder beklommen en onderwijl werden de 12 klokken door 12 mensen bediend. Toen we bovenop de toren stonden kon je voelen dat de toren heen en weer slingerde door het gewicht van de 12 slingerende klokken in de toren. Vanaf de toren hadden we een mooi uitzicht over de stad. Vanaf de kerk zijn we naar een restaurant gelopen waar we heerlijk hebben gegeten deze laatste avond van de vakantie. Vervolgens zijn we terug gereden naar ons hotel in Horseheath.
Arjans verjaardag en terug naar Strijen
Maandag 1 augustus, Arjans 41e verjaardag. Om 6:45 ging de wekker, ruim op tijd om nog even in bed te blijven liggen voordat we gingen ontbijten en de auto inpakken. Hilleke en Ciska hadden op de boot naar Stranraer een cadeautje voor Arjan gekocht. Ook in Cambridge hadden ze wat leuks gezien. Om ongeveer 7:20 werd er op de deur geklopt, ontbijt op bed en de felicitaties van het personeel voor Arjan. Dit had Hilleke gisteren georganiseerd en het was mogelijk omdat we de enige gasten waren in het hotel en het personeel er dus tijd voor had. Een leuke verrassing.
Voor ons alle drie een Full English breakfast. Na dit heerlijke ontbijt hebben we ons aangekleed en de spullen die we bij ons hadden in de auto geladen. Na afscheid van het personeel te hebben genomen zijn we om 8:30 vertrokken richting Harwich en om 9:50 kwamen we bij de ferry terminal aan. We moesten toen nog zo'n 30 minuten wachten alvorens we aan boord van de Stena Discovery konden rijden. Aan boord vonden we een tafeltje voor drie personen. Aan boord was er voor de kinderen een entertainer die goocheltrucjes deed en balonnen opblaasde. Hier heeft Ciska zich een groot deel van de overtocht mee vermaakt. Ze kon het niet verstaan, want de man deed alles in het Engels met maar een paar woorden Nederlands er tussen door. Precies op tijd, om 15:20 kwamen we aan in Hoek van Holland en konden we weer wielen zetten op Nederlandse bodem. Na de paspoortcontrole, wat ze alleen in Nederland doen, bij aankomst en vertrek uit Engeland en Ierland hoefden we nooit onze paspoorten te laten zien, waren we snel op weg en rond 16:15 waren we weer thuis in Strijen. Het einde van onze vier-weekse reis door Ierland.
